W historii Bitcoina były dwa poważne incydenty techniczne. 15 sierpnia 2010: błąd w kodzie pozwolił na utworzenie 184 miliardów BTC w jednej transakcji (CVE-2010-5139). Społeczność deweloperów opublikowała poprawkę i nowy łańcuch w ciągu kilku godzin. 11–12 marca 2013: aktualizacja z wersji 0.7 do 0.8 doprowadziła do nieoczekiwanego rozdzielenia łańcucha. Operatorzy puli i deweloperzy skoordynowali downgrade w ciągu 6 godzin.

Od marca 2013 roku — ponad 13 lat ciągłej pracy sieci bez sekundy przestoju. To rekord niedostępny dla żadnej dużej infrastruktury finansowej (SWIFT, Visa, AWS, banki centralne — wszystkie mają udokumentowane awarie w tym okresie).

Andreas Antonopoulos definiuje Bitcoin pięcioma cechami, które razem stanowią test dla każdego "konkurencyjnego" projektu:

1. Open — każdy może uczestniczyć bez pozwolenia
2. Borderless — granice państw nie mają znaczenia
3. Decentralized — brak centralnego punktu awarii lub kontroli
4. Censorship-resistant — żadna strona nie może zablokować transakcji
5. Neutral — protokół nie rozróżnia użytkowników po tożsamości czy celu

Jeśli projekt nie spełnia choć jednej z tych cech, jest inną klasą aktywów — nie alternatywą dla Bitcoina, tylko innym narzędziem o innym profilu ryzyka.

Klasyczna architektura klient-serwer ma punkt centralny. Bitcoin używa modelu peer-to-peer z replikacją całego stanu. Każdy pełny węzeł (full node) przechowuje cały blockchain (ok. 600+ GB w 2026) i samodzielnie weryfikuje każdy nowy blok.

Konsekwencja: żaden pojedynczy gracz nie może narzucić zmiany reguł. Najlepszy dowód — Blocksize Wars 2015–2017: największe korporacje (Coinbase, BitPay) i większość minerów przegrali z operatorami węzłów, którzy odrzucili Bitcoin Cash i Segwit2x. Wygrali ludzie z Raspberry Pi w piwnicy, nie kapitał.